Cennik w generowaniu kodu idzie tym samym modelem per-token co ogólny tekst. Na Railwail flagshipowe modele, takie jak Claude Sonnet 4.6 (3,60 USD) czy GPT-5.4 (3,00 USD), kosztują kilka dolarów za milion tokenów wejściowych, a mniejsze modele kodu, jak Granite Code 8B, zaczynają się od 0,06 USD za milion. Pojedyncze żądanie autouzupełniania w IDE rzadko mieści więcej niż kilka tysięcy tokenów wejściowych, więc koszt na wywołanie to ułamek centa. Rachunki rosną, gdy wypuszczasz agentów, którzy sami się reprompują dziesiątki razy w jednym zadaniu.
Trójkąt kompromisu to poprawność, prędkość i kontekst. Flagshipy rozwiązują trudniejsze problemy i pewniej trzymają się konwencji projektu, ale odpowiadają z prędkością 30-80 tokenów/sekundę, co czuje się wolno wewnątrz ciasnej pętli autouzupełniania. Szybkie budżetowe modele (Codestral Mamba, GPT-5 Mini) strumieniują z 200+ tokenami/sekundę i czują się natywnie w edytorze. Dla zadań batch (refaktoryzacja całego repo, generowanie testów do pięćdziesięciu plików) wygrywa poprawność flagshipa. Dla ciasnych pętli autouzupełniania wygrywa szybki tier.
Uwaga na kontekst cross-file: większość pętli autouzupełniania wysyła tylko bieżący plik. Dla prawdziwie codebase-aware refaktoryzacji potrzebna jest warstwa retrievalu, która wciąga powiązane pliki do promptu. Narzędzia jak Cursor i Continue robią to automatycznie; jeśli budujesz własne, najpierw zembeduj codebase i pobieraj 5-10 najbardziej trafnych plików na żądanie.
Uwaga na skażenie licencyjne: kilka modeli kodu open-weights było trenowanych tylko na kodzie z permisywnymi licencjami; inne zgarnęły kod GPL z niejasnymi warunkami redystrybucji. Jeśli wypuszczasz wygenerowany kod w produkcie closed-source, preferuj modele komercyjne z jawnymi gwarancjami dotyczącymi licencji kodu.
Top picks powyżej obejmują najbardziej poprawnego flagshipa, najtańszego konia roboczego, model o najdłuższym kontekście i najszybszą opcję autouzupełniania.